Κάποιες φορές ο καλλιτέχνης πιάνει το πινέλο… και το αφήνει. Παίρνει ψαλίδι και κόλλα.
Γιατί; Γιατί το κολλάζ σημαίνει ελευθερία. Είναι άρνηση του ακαδημαϊσμού, του «σωστού». Ξεκινά εκεί όπου τελειώνει το σχέδιο. Δεν χτίζεις — παίζεις. Δεν ζωγραφίζεις — ξεριζώνεις. Δεν δημιουργείς από το μηδέν — ξανασυνθέτεις την πραγματικότητα.
Το κολλάζ το επιλέγουν συχνά αυτοί που έχουν κουραστεί από την τεχνική, την ακρίβεια, την «λεία» εικόνα. Σου δίνει το δικαίωμα να κάνεις λάθη, να αλλάζεις, να σχίζεις. Είναι τέχνη που δεν φοβάται να είναι άγρια, σπασμένη, ειλικρινής.
Είναι πιο κοντά στη ζωή. Η ζωή δεν είναι τέλεια. Είναι φτιαγμένη από κομμάτια. Από αντιφάσεις. Από τυχαία γεγονότα. Το κολλάζ — είναι πιο τίμιο.
Γι’ αυτό πολλοί καλλιτέχνες «προδίδουν» τη ζωγραφική. Ή μάλλον — τη συμπληρώνουν. Το ψαλίδι γίνεται συνέχεια της σκέψης. Η κόλλα — συνδετικός ιστός των συναισθημάτων. Και το χαρτί — ο χώρος της ελευθερίας.
