Το κολλάζ είναι σαν οικογενειακό άλμπουμ φτιαγμένο από έναν τρελό ποιητή. Εδώ — ένα απόκομμα από παιδικό περιοδικό. Εκεί — φωτογραφία ξένου σπιτιού. Ένα κομμάτι επιστολής. Το ξένο γίνεται προσωπικό. Το προσωπικό — καθολικό.
Το κολλάζ μπορεί να μαζέψει το παρελθόν. Όχι σαν χρονολόγιο, αλλά σαν συναίσθημα. Δεν αποκαθιστά την ακρίβεια. Παίρνει συναισθηματικά αποτυπώματα. Και τα ενώνει σε έναν χάρτη μνήμης χωρίς αρχή ή τέλος — μόνο εσύ μέσα του.
Γι’ αυτό το κολλάζ σχετίζεται με αρχεία, νοσταλγία, τελετές αποχαιρετισμού και επιστροφής. Βοηθά να μην ξεχάσεις. Ή — να ξεχάσεις με αγάπη.
Μαζεύεις την ιστορία σου από ξένα κομμάτια. Και ξαφνικά καταλαβαίνεις: ναι, αυτό είναι το πορτρέτο μου.
